Filmrecensie - El Houb
De Film geeft een ijzersterke weergave van hoe de Marokkaans islamitische gemeenschap het onderwerp (homo)seksualiteit benadert.
Film recensie: El Houb
De speelfilm El Houb, het Arabische woord voor “de Liefde”, geregisseerd door de Nederlands-Libanese filmmaker Shariff Nasr, weet met zijn debuutfilm een aangrijpend en authentiek verhaal te vertellen. Met in de hoofdrol onder andere Fahd Larhzaoui (Karim) & Lubna Azabal (Fatima), die de rol van betrokken moeder vertolkt en tegelijkertijd niet direct een antwoord weet te vinden voor de openbaring van haar zoon.
Een film die doet denken aan het met een Oscar bekroonde meesterwerk Moonlight voor beste film (2016). Waar Moonlight het verhaal vertelt van een Afro-Amerikaanse jongen die, net als Karim, worstelt met zijn seksualiteit en plaats in de huidige wereld, speelt het verhaal van El Houb zich af binnen de grenzen van een Nederlands-Marokkaans migranten gezin.
El Houb vertelt het verhaal van het hoofdpersonage Karim (Fahd Larhzaoui), die openhartig aan zijn ouders vertelt dat hij homoseksuele gevoelens heeft. Hier erkenning voor vraagt binnen het gezin en indirect daarmee ook de gemeenschap.
De film geeft een ijzersterke weergave van hoe de Marokkaans-islamitische gemeenschap het onderwerp (homo)seksualiteit benadert. De gemeenschap veegt het thema (homo)seksualiteit vaak onder het tapijt.
De film geeft een ijzersterke weergave van hoe de Marokkaans-islamitische gemeenschap het onderwerp (homo)seksualiteit benadert. De gemeenschap veegt het thema (homo)seksualiteit vaak onder het tapijt. Dit is iets wat de filmmaker hoopt te doorbreken. Door op een integere en realistische wijzen te laten zien hoe er met pijnlijke familiesituaties wordt omgegaan binnen een Marokkaanse conservative cultuur en hoe dit vervolgens niet alleen het gezin, maar ook de gemeenschap beïnvloedt.
Tegelijkertijd weet de filmmaker een ruimte te creëren door ongemakkelijke momenten met intelligente oneliners en humor het thema bespreekbaar te maken. Met emotionele flashbacks die de gezinsdynamiek aan het licht brengen, creëert de maker niet alleen voor de personages, maar ook voor de toeschouwer een ruimte om de taboes herkenbaar en tastbaar in beeld weer te geven.
Het verhaal vormt in wezen een samensmelting van de Marokkaanse en Nederlandse cultuur. Het toont hoe culturele gebruiken en tradities functioneren binnen een collectieve gemeenschap zoals de Marokkaanse, en hoe deze op bepaalde momenten in conflict komen wanneer ze worden geïntroduceerd aan overwegend liberale cultuur die in de Randstad sterker aanwezig is dan rond andere gebieden in Nederland.
Door het actief benaderen van het onderwerp homoseksualiteit op deze manier proberen de filmmakers de existentiële culturele en maatschappelijke vraagstukken, die vaak onbesproken blijven, een antwoord te bieden. En zo tot een oplossing te komen voor de impasse. Door dit te doen, probeert de regisseur met deze verworven inzichten in zowel de Marokkaanse als Nederlandse cultuur precaire emoties naar de voorgrond te brengen en bespreekbaar te maken, vaak op momenten waar er geen beweging meer lijkt te zijn rond het discours binnen het gezin.
Het hoofdpersonage Karim en zijn moeder (Fatima) elkaar niet begrijpen, maar wel vragen wel voor elkaars begrip. Paradoxaal genoeg zorgt dit juist voor het gevoel dat beide partije zich niet begrepen en gezien voelen. Tegelijkertijd voelt de regisseur haarscherp aan dat de oplossing juist in dit begrip ligt en weet hij dit gedurende de film feilloos te benoemen door middel van een serie flashbacks en gedeelde momenten. Deze flashbacks worden door de gezinsleden onderling gedeeld, waardoor ze gedwongen worden de situatie vanuit het perspectief van de ander te aanschouwen en te herbeleven.
Door deze gedeelde inzichten verandert El Houb van een emotioneel zwaarmoedig naar een hoopvol verhaal, waarbij pijnlijke emoties een passende uitlaatklep krijgen. Dit wordt versterkt door het onderliggende thema dat schuilgaat in de titel zelf. Uiteindelijk is het de liefde (El Houb) die doorslaggevend is in het creëren van verbinding en toenadering tot de ander.
De makers hebben een verhaal op film vastgelegd dat binnen de eigen cultuur niet vaak in de openheid wordt besproken, en voor de verandering wordt verteld vanuit het perspectief van de mensen om wie het gaat, in plaats van door de ogen van buitenstaanders die het vaak slechts vanuit de actualiteiten meekrijgen. De regisseur heeft de noodzaak hiervan ingezien en heeft het mogelijk gemaakt om dit keer het verhaal anders te vertellen. Hij heeft dit weten over te brengen in een verhaal dat volledig tot zijn recht komt vanuit het perspectief van de groep. Het taboe rond het onderwerp ligt, zo heeft de regisseur correct geanalyseerd, voornamelijk binnen de eigen gemeenschap.
Een uiterst ingrijpend verhaal dat de pijn van migratie, integratie, sociale klassen, vrouwenemancipatie, homoseksualiteit en uiteindelijk de liefde in zijn meest pure vorm bespreekbaar maakt en toont aan ieder publiek toont, dapper genoeg om te aanschouwen wat (homo)seksualiteit in essentie is: een liefdesverhaal.